ای دام بیماری طاعون گاوی - ای دام | آموزش دامپروری
اپلیکیشن تخصصی پرورش دام و طیور

اپلیکیشن تخصصی پرورش دام و طیور

به تمام آموزش های تخصصی پرورش دام و طیور در یک برنامه اندرویدی دسترسی داشته باشید. برای دانلود و توضیحات بیشتر بر روی دکمه زیر کلیک کنید.

 

 


 

 

طاعون گاوی یا گاو میر یک بیماری ویروسی از خانواده ی پارامیکوویریده می باشد. اشتنشاق ویروس عادی ترین راه ورود به بدن می باشد و همچنین بلع مواد غذایی آلوده به مدفوع دام بیمار، راه دیگر ورود ویروس است. حیوانات حساس در تمام سنین به این بیماری حساس می باشند و علائم آن شامل آبریزش بینی و چشمی و وجود شایعاتی در دهان است. واگیری در این بیماری شدید است. در حال حاضر این بیماری در ایران ریشه کن شده است و بهترین راه پیشگیری کشتار دام آلوده و همه دام های در تماس می باشد.

 

 

انتقال و انتشار

این بیماری بسیار مسری بوده،عامل بیماری در خون،بافت ها، ترشحات و فضولات دام های بیمار وجود دارد. هنگامی که درجه حرارت بدن به بالاترین حد خود رسید تعداد ویروس در حد بالا و سپس به تدریج از میزان آن کاسته می شود به طوری که یک هفته بعد از عادی شدن درجه حرارت در دام هایی که بهبود پیدا می کنند ویروس در ترشحات بدن وجود نخواهد داشت. گسترش عامل بیماری از طریق ریز قطره های معلق در هوا، تماس مستقیم، اجسام آلوده و همچنین انسان می باشد. استنشاق ویروس عادی ترین راه ورود به بدن است. اگر میزان رطوبت هوا کافی باشد ویروس تا ۳۰ دقیقه در فضا زنده می ماند. بلع مواد غذایی آلوده به مدفوع دام بیمار،راه دیگر ورود ویروس است. به طور تجربی می توان به کمک خون،ادرار،مدفوع،ترشحات بینی و عرق بیماری طاعون گاوی را از راه خوراکی به گوساله حساس انتقال داد. ادرار در انتقال بیماری از اهمیت بیشتری برخوردار است. به علت حساس بودن عامل بیماری،گوشت و فرآورده های آن مواد غذایی و وسایل حمل ونقل کمتر ممکن است موجب انتقال طاعون گاوی باشند. به نظر نمی رسد که دام های بهبود یافته نقش ناقل عفونت را داشته باشند.

 

سن ابتلا

توجه داریم در ایزان گاو های بومی نسبت به بیماری های عفونی مقاوم تر و نسبت به بیماری های متابولیکی حساس ترند و برعکس گاوهای اصلاح نژاد شده کثل گاو هلشتاین نسبت به بیماری های متابولیکی مقاوم تر و نسبت به بیماری های عفونی حساس ترند. حساسیت نژادی در این بیماری وجود دارد. به طوری که در ایران گاو گیلک حساسیت بیشتری دارد. تاثیر سن در مقاومت دام ها نسبت به این بیماری بسیار محسوس است،به طوری که دام های جوان حساسیت بیشتری را نشلان می دهند. در عین حال تمام سنین حساس اند.

 

نشانه های بالینی

دور نهفته بیماری در فرم حاد ۴ الی ۹ روز می باشد. تب اولین علامتی است که بروز می کند و در حدود روز پنجم به حدود ۴۱ الی ۴۲ درجه سانتی گراد می رسد. در اواخر دوره بیماری و پس از شروع اسهال دمای بدن از حد طبیعی نیز پایین تر است. به علت تب پوزه خشک و پوست فاقد جلای عادی می باشد. حیوان حالت اقسرده دارد و غذا نمی خورد، چشم ها قرمز و ترشجات آن در ابتدا آبکی  و سپس چرکی می باشد. ترشحات بینی ابتدا آبکی و سپس غلیظ، چرکین و گاهی خونین خواهد شد. در محوطه دهانی لکه های سفید رنگی ظاهر شده که به صورت زخم هایی تغییر شکل داده و روی آنها را یاخته های مرده بافت پوششی به صورت رسوب زرد ارغوانی می پوشاند.ضایعات نکروتیک دهانی،به تدریج در تمام دهان از جمله سطح فوقانی زبان گسترش می یابد. بافت پوششی به آسانی با انگشت برداشته شده و قرحه قرمز خون آلودی در زیر آن نمایان خواهد بود. در ماده گاوها جراخات مخاطی به صورت ترشحات چرکین مهبل و تورم فرج تظاهر می کند. بدنبال گسترش ضایعات در شیردان و روده اسهال خاکستری رنگ متعفن که اغلب همراه خون است نمایان می شود. در یک گله مبتلا میزان تلفات در بیشتر موارد در روز هشتم به حداکثر می رسد و اغلب تا روز بیست و یکم ادامه دارد. در مناطقی که بیماری به صورت بیماری بومی وجود دارد علائم قدری متفاوت است.

 

 

نشانه های کالبد گشایی

زخم، قرحه و غشاهای کاذب از آثاری است که به طور معمول در روی لثه ها، سطح داخلی لب ها و گون ها،روی زبان و سقف دهان وجود دارد. مخاط شیردان فوق العاده پر خون و متورم و سطح آن را نقاط متعدد خونریزی و زخم ها و قرحه ها پوشانده است. این آثار در دهانه ی شیردان مشخص تر است. در صورت حاد بودن، مخاط روده ها از ابتدا تا انتها متورم و محتویات روده به رنگ خاکستری مخلوط با خون دیده می شود. مشاهده ی نواحی پرخون و خونریزی بصورت عرضی در سطح مخاط قولون که به آن نمای راه راه می دهد و به خطوط گور خری خوانده می شود. ریه ها متورم و پرخون، عضله قلب نرم و و به رنگ قهوه ای خاکستری تغییر شکل می دهد. گره های لنفاوی، نرم و گاهی پر خون است. کبد بدون تغییر اما کیسه صفرا متورم است.

 

پیشگیری

۱- ریشه کنی با کشتار دام های آلوده و دام های در تماس

۲- کنترل ورود دام ها به داخل کشور. در کشور ما ایران که بیماری در آن بومی نبوده است،باید مناطق مرزی به ویژه مناطق مجاور با افغانستان و پاکستان را زیر نظر داشت و به وسیله مایه کوبی حیوانات نوار مرزی از نفوذ بیماری به داخل کشور جلوگیری کرد.

۳- در مناطقی که بیماری در آن بومی بوده پیشگیریمنوط به اجرای یک برنامه موثر مایه کوبی سالانه است. مایه کوبی متناوب تمام حیوانات حساس به ویژه در گاو های یکساله انجام می شود. هنگام بروز واگیری تمام دام های آلوده و دام های مجاور آنها را باید واکسن زد.

۴- در مورد سن مایه کوبی اگر گوساله ها از راه آغوز،پادتن بدست نیاورده باشند می توان آنها را همان روز اول تولد مایه کوبی نمود ولی اگر ایمن حاصل شده باشند مایه کوبی آنها در ۳ – ۳/۵ ماهگی ( ایمنی حاصل از آغوز، برای ۴ تا ۸ ماه در بدن گوستاله می ماند) باید انجام شود. در مناطق عاری از این بیماری که در خطر آودگی می باشند، استفاده از واکسن های کشته ضروری است.

۵- جهت مصرف واکسن، محتوی شیشه را در ۱۰۰ سی سی سرم فیزیلوژی یا آب مقطر سرد حل  کرده و به میزان ۱ میلی لیتر به صورت زیر حلدی در ناحیه گردن زده می شود. تزریق یک بار واکسن، دام را به مدت ۳ سال در برابر طاعون گاوی ایمن می سازد.

درمان

این بیماری درمان ندارد و در صورت تشخیص حیوان معدوم می شود.

به این پست امتیاز دهید.

 

بازدید : 261 بازدید بار دسته بندی : پرورش گاو ، دانلود های تخصصی تاريخ : ۱۱ بهمن ۱۳۹۷ به اشتراک بگذارید :
دیدگاه کاربران
    • دیدگاه ارسال شده توسط شما ، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
    • دیدگاهی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد.


برای ورود به کانال تلگرام ای دام کلیک کنید.
عضو شوید!
error: