ای دام طاعون نشخوار کنندگان کوچک - شناخت، پیشگیری و درمان - ای دام | آموزش دامپروری
اپلیکیشن تخصصی پرورش دام و طیور

اپلیکیشن تخصصی پرورش دام و طیور

به تمام آموزش های تخصصی پرورش دام و طیور در یک برنامه اندرویدی دسترسی داشته باشید. برای دانلود و توضیحات بیشتر بر روی دکمه زیر کلیک کنید.

طاعون نشخوار کنندگان کوچک

طاعون نشخوار کنندگان کوچک

 

عامل بیماری یک موربیلی ویروس از خانواده پارامیکزویریده است. تماس نزدیک باحیوان یا مواد بی جان آلوده راه متداول انتشار بیماری است. تب بالا، عطسه و ترشحات آبکی از چشم و بینی مشاهده می شود و یک تا دو روز بعد، جراحات نکروتیک در دهان ظاهر می شود.

سبب شناسی طاعون نشخوار کنندگان کوچک

عامل بیماری یک موربیلی ویروس از خانواده پارامیکزویریدهاست که ارتباط نزدیکی با ویروس طاعون گاوی و همینطور ویروس دیستمپر سگ و سرخک انسان دارد. چهار سویه ویروس، شناسایی شده که سویه چهار آن در خاورمیانه و آسیا پراکنده است.

انتقال و انتشار طاعون نشخوار کنندگان کوچک

تماس نزدیک با حیوان یا مواد بی جان آلوده راه متداول انتشار بیماری است. ویروس به میزان زیادی در مدفوع اسهالی دفع می شود. آلودگی از راه تنفس، مخاط چشم و دهان می تواند تواند انتقال یابد. بزغاله های ۴ ماهه و زیر یک سال به بیماری بسیار حساس اند. با وارد شدن گله جدیدی در منطقه آلوده بیماری ممکن است در آن گله بروز کند.

سن ابتلا در طاعون نشخوار کنندگان کوچک

بره و بزغاله های ۴ ماهه تا یکساله نسبت به بیماری بسیار حساسند.

نشانه های بالینی طاعون نشخوار کنندگان کوچک

بیماری به صورت حاد یا تحت حاد است. شکل حاد بیشتر در بزها دیده می شود. علائم ۳ تا ۶ روز پس از تماس با حیوان آلوده ظاهر می شود. تب بالا، عطسه و ترشحات آبکی از چشم و بینی مشاهده می شود. یک تا دو روز بعد، جراحات نکروتیک در دهان ظاهر می شود که به تمام مخاط آن گسترش می یابد سپس جراحات دیفتریک شده و بوی بد در دهان ایجاد میشود.
به علت زخم لب و دهان حیوان قادر به خوردن نیست. ترشحات چشمی و بینی چرکی شده، اسهال ۲ تا ۴ روز پس از شروع تب بروز می کند و مدفوع موکوسی مانند و دارای رگه های خون است. سرفه و تنگی نفس بعدها ایجاد می شود. همچنین اروزیون هایی در روی واژن و غلاف قضیب گزارش شده است. سقط ممکن است ایجاد شود. در فرم حاد مرگ یک هفته پس از شروع بیماری رخ میدهد.
شکل تحت بالینی در گوسفند شایع تر است اما در بز نیز اتفاق می افتد. علائم و جراحات کمتر قابل توجه است و تعداد کمتری از حیوانات در طی ۲ هفته تلف خواهند شد و بیشتر آنها بهبود می یابند. بیماری در بز شدیدتر و در حیوانات جوان کشنده تر است. بروز بیماری ۳ تا ۴ ماه پس از بره زایی بیشتر است.

تشخیص آزمایشگاهی طاعون نشخوار کنندگان کوچک

در تابلوی خونی: کاهش گلبول های سفید وجود دارد امانه به شدت طاعون گاوی. از آزمون های خنثی سازی PCR ، آگار ژل ایمنودیفوزیون، الیزا و تثبت مکمل CFT برای تشخیص بیماری استفاده شده است
نمونه های لازم برای برای تشخیص بیماری شامل لایه بافی کوت’ خون کامل، نمونه سواب از ترشحات بدن، عقده های لنفاوی مزانتروریه، روده باریک و بزرگ، مخاط دهان و Tonsilها است

نشانه های کالبدگشایی طاعون نشخوار کنندگان کوچک

لاشه دام تلف شده دچار کم آبی شدید است. مدفوع آبکی می باشد. حضور کروت در اطراف دهان، چشم و بینی و در مخاط دهان، حلق و مری اروزیون دیده میشود. جراحات زخمی خونریزی دهنده در ایلئوسکال، قولون و راست روده که تولید منظره ای موسوم به خطوط گورخری نموده است. عقده های لنفاوی بزرگ و مرطوب هستند. ممکن است علائم پنومونی ثانویه باکتریایی هم دیده شود.

پیشگیری از طاعون نشخوار کنندگان کوچک

١- واکسیناسیون بره های سه تا چهار ماهه با واکسن های نوترکیب بر علیه PPR یا واکسن همجنس از ویروس طاعون نشخوار کنندگان کوچک.
۲- خریداری گوسفند و بز از مراکز سالم و واکسیناسیون آنها قبل از ورود به گله.

درمان طاعون نشخوار کنندگان کوچک

شامل جداسازی حیوانات مبتلا، مایع درمانی برای رفع کم آبی بدن و جلوگیری از عفونتهای باکتریایی فرصت طلب است.
دیده شده است واکسیناسیون حیوانات مبتلا در حذف علائم بالینی و بهبود آنها کمک می کند.


درس قبلی – بیماری آبله در گوسفند و بز

درس بعدی – بیماری مرزی در گوسفند 

به این پست امتیاز دهید.
طاعون نشخوار کنندگان کوچک – شناخت، پیشگیری و درمان
۴٫۵ از ۲ رای

 

بازدید : 1,747 بازدید بار دسته بندی : پرورش گوسفند تاريخ : ۱۰ اسفند ۱۳۹۶ به اشتراک بگذارید :
دیدگاه کاربران
    • دیدگاه ارسال شده توسط شما ، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
    • دیدگاهی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد.


برای ورود به کانال تلگرام ای دام کلیک کنید.
عضو شوید!
error: